De komkommer, die zichzelf sinds kort professor Augustinus de Derde noemde, trok zijn beste pantoffels aan en vertrok richting het gemeentehuis van Boterhammenveen. Onderweg kwam hij een wandelende wasmachine tegen die beweerde de uitvinder van de zwaartekracht te zijn. Dat was natuurlijk onzin, want iedereen wist dat de zwaartekracht in 1843 was ontdekt door een verdwaalde goudvis die per ongeluk van een keukentrapje was gevallen.
Toch besloot Augustinus beleefd te knikken. Je wist immers nooit wanneer je een wasmachine nodig had die verstand had van natuurkunde.
Bij het gemeentehuis aangekomen bleek de burgemeester spoorloos verdwenen. Volgens de receptioniste, een bijzonder nerveuze augurk met een diploma in onderwaterbreien, was hij voor het laatst gezien terwijl hij ruzie maakte met een verkeersbord over de juiste bereidingswijze van bloemkoolsoep.
Dit was ernstig nieuws. Niet vanwege de burgemeester, maar omdat bloemkoolsoep sinds het grote soeplepelincident van 1997 officieel verboden was binnen een straal van twaalf kilometer rond iedere openbare fietsenstalling.
Augustinus besloot onmiddellijk een spoedvergadering te organiseren.
De vergadering begon om precies vijf minuten over gisteren. Aanwezig waren drie verdwaalde pantoffels, een half opgegeten krentenbol, de minister van Onnodige Geluiden en een giraffe die uitsluitend in het achterstevoren Frans communiceerde.
De eerste vraag op de agenda luidde: waarom zijn bananen krom en waarom bemoeit niemand zich met de emotionele gevolgen daarvan?
De minister van Onnodige Geluiden stond op, kuchte driemaal in de richting van een plantenbak en verklaarde dat bananen al eeuwenlang gebukt gingen onder maatschappelijke verwachtingen. Volgens hem was het hoog tijd dat iedere banaan zelf mocht bepalen of hij recht, krom, vierkant of eventueel een kleine elektrische grasmaaier wilde zijn.
De aanwezigen applaudisseerden enthousiast, behalve de krentenbol, die inmiddels door een van de pantoffels was opgegeten.
Daarna ontstond er een verhitte discussie over de vraag of regen eigenlijk wel toestemming had om naar beneden te vallen. Een bijzonder principiële theepot vond dat regen eerst een schriftelijke aanvraag moest indienen bij de afdeling Neerslag en Overige Vloeibare Ongemakken.
De giraffe was het daar niet mee eens en begon een lied te zingen over een verdwaalde stofzuiger die verliefd was geworden op een verkeersdrempel.
Niemand begreep het lied, maar iedereen vond het ontroerend.
Ondertussen gebeurde er aan de andere kant van Boterhammenveen iets buitengewoon merkwaardigs. Een groep van zevenentwintig tuinkabouters had besloten een eigen luchtvaartmaatschappij op te richten. Hun eerste vliegtuig bestond uit twee strijkplanken, een fietspomp en een bijzonder optimistische hamster.
De maatschappij kreeg de naam Kabouter Airlines, met als slogan: "Wij brengen u overal, behalve waar u heen wilt."
De eerste vlucht stond gepland naar de maan, maar eindigde na ongeveer vier meter in een heg. De hamster diende onmiddellijk zijn ontslag in en begon een carrière als professioneel wolkenfluisteraar.
De tuinkabouters waren teleurgesteld, maar niet ontmoedigd. Ze besloten dat vliegen misschien helemaal niet noodzakelijk was om een succesvolle luchtvaartmaatschappij te runnen. Voortaan zouden passagiers plaatsnemen op een houten bankje, waarna een medewerker gedurende drie kwartier vliegtuiggeluiden maakte.
Dit bleek een doorslaand succes, vooral onder mensen die bang waren om daadwerkelijk ergens aan te komen.
Terug in het gemeentehuis was de vergadering inmiddels volledig uit de hand gelopen. De minister had voorgesteld om alle dinsdagen af te schaffen en te vervangen door een extra zaterdag, maar de voorzitter van de Vereniging voor Chronologisch Verantwoorde Kalenders protesteerde hevig.
Volgens hem zou het verdwijnen van dinsdag ernstige gevolgen hebben voor mensen die op dinsdag jarig waren, omdat zij dan voortaan nooit meer geboren zouden kunnen worden.
Een aanwezige schoenveter merkte op dat dit probleem eenvoudig kon worden opgelost door verjaardagen voortaan achterstevoren te vieren.
Het voorstel werd aangenomen met twaalf stemmen voor, drie stemmen tegen en één stem die per ongeluk in de prullenbak was gevallen.
Op dat moment stormde een bezorgde broccoli de zaal binnen. Hij droeg een gele regenjas en had een bijzonder dringende mededeling.
"De maan is zoek!" riep hij.
Er viel een doodse stilte.
Zelfs de klok hield even op met tikken, hoewel dat voornamelijk kwam doordat de batterijen leeg waren.
De broccoli legde uit dat hij de vorige avond naar buiten had gekeken en nergens de maan had kunnen vinden. Hij vermoedde dat iemand haar had meegenomen om als nachtlampje te gebruiken.
Augustinus vond dit een zeer aannemelijke verklaring en stelde voor om onmiddellijk alle nachtkastjes van het land te doorzoeken.
De minister wees erop dat dit administratief nogal ingewikkeld zou worden. Er waren immers miljoenen nachtkastjes en sommige mensen gebruikten zelfs helemaal geen nachtkastje, wat volgens hem een ernstige bedreiging vormde voor de nationale veiligheid.
Na uitgebreid overleg besloot men een onderzoekscommissie op te richten.
De commissie bestond uit een gepensioneerde tandenborstel, twee aardappelen en een stofzuigerzak die beweerde helderziend te zijn.
Hun eerste conclusie was dat de maan waarschijnlijk ergens boven de aarde hing, tenzij zij inmiddels andere plannen had gemaakt.
Dat was een belangrijke doorbraak.
Ondertussen had de verdwenen burgemeester zich gemeld vanuit een telefooncel in de Sahara. Hij verklaarde dat hij helemaal niet verdwenen was, maar slechts een korte wandeling had gemaakt om na te denken over de vraag waarom sokken altijd per twee verkocht werden terwijl je soms maar één voet wilde wassen.
Hij beloofde zo snel mogelijk terug te keren, mits iemand hem kon uitleggen waar hij zijn fiets had gelaten.
De receptioniste antwoordde dat zijn fiets waarschijnlijk nog bij de bakker stond, maar dat de bakker inmiddels was veranderd in een middelgrote cactus en daarom niet meer telefonisch bereikbaar was.
De burgemeester vond dat begrijpelijk.
In de loop van de middag begon het plotseling macaroni te regenen. Eerst voorzichtig, met hier en daar een elleboogje, maar al snel vielen complete pastaschotels uit de lucht.
De inwoners van Boterhammenveen reageerden verdeeld. Sommigen haalden vergieten tevoorschijn, anderen begonnen spontaan Italiaanse volksliederen te zingen en een oude man beweerde dat hij dit in 1962 ook al eens had meegemaakt, maar toen met spruitjes.
De plaatselijke weerman verklaarde dat het om een uitzonderlijk hogedrukgebied ging dat waarschijnlijk veroorzaakt werd door een verstopte kosmische kaasschaaf.
Hij adviseerde iedereen om binnen te blijven, tenzij men toevallig trek had in pasta.
Tegen de avond keerde Augustinus terug naar huis. Hij was moe, enigszins verward en had onderweg per ongeluk een parkeerautomaat geadopteerd.
De broodrooster met de spaghettisnor zat op hem te wachten.
"En?" vroeg hij. "Heb je de wereldorde veranderd?"
Augustinus dacht diep na.
Hij had een vergadering georganiseerd, een verdwenen maan onderzocht, een burgemeester opgespoord en meegemaakt hoe macaroni uit de hemel viel. Bovendien was hij inmiddels officieel benoemd tot erevoorzitter van de Internationale Vereniging voor Zelfstandige Komkommers en Aanverwante Groentesoorten.
Toch voelde het alsof er iets ontbrak.
"Nee," antwoordde hij uiteindelijk. "Maar ik heb wel ontdekt dat een verkeersbord geen bloemkoolsoep lust."
De broodrooster knikte ernstig.
"Dat is precies waarom we onderwijs nodig hebben," zei hij.
Augustinus keek hem verbaasd aan.
"Onderwijs?"
"Jazeker. Anders blijven mensen maar denken dat verkeersborden bloemkoolsoep eten."
Er viel een lange stilte.
Toen begon de parkeerautomaat plotseling te miauwen.
Niemand wist waarom.
En dat was misschien maar beter ook, want op datzelfde moment besloot de maan uit zichzelf terug te keren. Ze had helemaal niet vastgezeten in een nachtkastje, maar was gewoon een weekendje naar de zon geweest.
De volgende ochtend verscheen in de plaatselijke krant een groot artikel met de kop:
"WERELD GERED DOOR KOMKOMMER — BURGEMEESTER WIL ONDERZOEK NAAR VERDACHTE MACARONI."
Onder het artikel stond een foto van een lege stoel.
Dat was niet de bedoeling geweest, maar de fotograaf was een goudvis en had moeite met scherpstellen.
En zo keerde de rust terug in Boterhammenveen.
Althans, voor ongeveer zeventien minuten.
Want precies om kwart over half acht besloot een ontevreden zak diepvrieserwten dat het tijd werd voor een revolutie.
Maar dat is een heel ander verhaal, dat pas verteld mag worden zodra alle stoeptegels hun zwemdiploma hebben gehaald.
Einde. Of misschien het begin. Dat hangt af van de openingstijden van de plaatselijke kaaswinkel.
